Asseco Softlab WMS to system zarządzania magazynem wysokiego składowania, który sam wyznacza operatorowi lokalizację docelową dla transportowanego nośnika, na przykład palety. Algorytm weryfikuje nie tylko dostępną objętość i nośność miejsca, ale również trzy wymiary gabarytowe lokalizacji względem wymiarów nośnika. Dzięki temu może odrzucić lokalizację, w której nośnik fizycznie się nie zmieści.
Lokalizacja jest wolna. Ale czy nośnik rzeczywiście się w niej zmieści?
System wyznacza operatorowi miejsce, do którego ma odstawić transportowany nośnik. Sama informacja o tym, że lokalizacja ma wystarczającą nośność i objętość, nie odpowiada jednak na wszystkie pytania.
Może być wystarczająco dużo miejsca liczonego objętościowo, a mimo to nośnik okaże się zbyt szeroki. Albo lokalizacja będzie odpowiednio szeroka, ale jej część zajmuje już inny nośnik.
W obu przypadkach problem ujawnia się w najgorszym momencie, kiedy operator jest już na miejscu.
Właśnie takiej sytuacji ma zapobiegać rozszerzona weryfikacja wymiarów w Asseco Softlab WMS.
Co Asseco Softlab WMS sprawdza przy wyznaczaniu miejsca?
Algorytm weryfikuje trzy wymiary gabarytowe lokalizacji względem odpowiadających im wymiarów transportowanego nośnika. Kontrola obejmuje oba rodzaje nośników: standardowe, takie jak palety, oraz kosze.
Szczególne znaczenie ma szerokość. Po włączeniu ustawienia na lokalizacji system uwzględnia nie tylko nominalną szerokość miejsca, ale również to, ile przestrzeni rzeczywiście w nim pozostało.
Jeżeli znajdują się tam już inne nośniki, algorytm bierze pod uwagę ich łączną szerokość i na tej podstawie oblicza szerokość pozostającą do dyspozycji. Dopiero wtedy ocenia, czy można odstawić kolejny nośnik.
W praktyce system sprawdza więc dwie różne rzeczy:
- czy nośnik pasuje do wymiarów lokalizacji,
- czy w lokalizacji pozostało wystarczająco dużo miejsca po uwzględnieniu nośników, które już się w niej znajdują.
Lokalizacja docelowa może być systemowo wyznaczana w różnych procesach, między innymi podczas rozkładania nośników z przyjęcia czy przesunięć ad hoc.
160 cm miejsca nie zawsze oznacza 160 cm wolnego miejsca
Najłatwiej zobaczyć różnicę na prostym przykładzie.
Załóżmy, że lokalizacja ma szerokość 160 cm, a odstawiany nośnik 80 cm. Jeśli miejsce jest puste, pod względem szerokości nośnik może zostać tam skierowany.
Jeżeli jednak część lokalizacji zajmuje już inny nośnik, sytuacja się zmienia. System powinien ocenić nie pierwotną szerokość lokalizacji, ale szerokość, która rzeczywiście pozostała do wykorzystania.
To właśnie dlatego sama kontrola gabarytów miejsca nie wystarcza. Potrzebna jest również kontrola jego aktualnie dostępnej szerokości.
Cel jest prosty. Operator nie powinien dowiadywać się dopiero po dojechaniu do regału, że wskazany nośnik się tam nie zmieści.
A co, jeśli nośnik ma dokładnie taki sam wymiar jak lokalizacja?
Tu pojawia się jeszcze jeden istotny szczegół.
W logice porównywania wymiarów zmieniono warunek z „większy niż” na „większy lub równy”. Oznacza to, że jeżeli zdefiniowany wymiar nośnika jest dokładnie równy odpowiadającemu mu wymiarowi lokalizacji, system uznaje, że nośnik się w niej mieści.
Nie chodzi przy tym o założenie, że paleta o szerokości 80 cm jest wciskana w fizyczną przestrzeń mającą dokładnie 80 cm. Zdefiniowany wymiar miejsca oznacza przestrzeń przewidzianą dla nośnika o takim wymiarze, a nie szerokość samego regału.
Operator nie dostaje kolejnej czynności do wykonania
Ta zmiana nie polega na dodaniu operatorowi nowego ekranu ani kolejnego pytania podczas odstawiania.
Kontrola odbywa się w algorytmie wyznaczającym lokalizację docelową. Efekt widoczny dla operatora jest prosty: system ma trafniej wskazać miejsce, do którego rzeczywiście można odstawić transportowany nośnik.
Zmiana jest transparentna dla operatora, a jej efektem ma być ograniczenie sytuacji wymagających ręcznej korekty wyznaczonej lokalizacji.
To ważne również z punktu widzenia ergonomii pracy. Zamiast:
dojechać → stwierdzić, że nośnik się nie mieści → znaleźć inne miejsce → skorygować lokalizację
system może wyeliminować niewłaściwe miejsce już podczas wyznaczania lokalizacji docelowej.
Żeby algorytm wiedział, magazyn musi być opisany
Jest jednak warunek.
Algorytm może porównywać gabaryty tylko wtedy, gdy dysponuje odpowiednimi danymi. Lokalizacje i nośniki muszą więc mieć prawidłowo określone wymiary.
Jeżeli wymiary nie są poprawnie zdefiniowane, system nie ma danych potrzebnych do rzetelnej weryfikacji.
Sama kontrola dostępnej szerokości również nie włącza się automatycznie po aktualizacji. Steruje nią parametr ustawiany na lokalizacji, domyślnie wyłączony. Włączenie go uruchamia uwzględnianie dostępnej szerokości podczas wyznaczania miejsca.
Mniej korekt, zanim operator ruszy z nośnikiem
Ta funkcja nie zmienia całego procesu magazynowego. Poprawia jeden jego bardzo konkretny moment: decyzję, dokąd skierować nośnik.
Jeżeli Asseco Softlab WMS zna gabaryty nośnika, wymiary lokalizacji oraz jej dostępną szerokość, może wcześniej odrzucić miejsce, które w praktyce się nie sprawdzi.
Dla operatora oznacza to mniej sytuacji, w których dopiero przy regale okazuje się, że trzeba szukać innej lokalizacji. Dla magazynu to lepsze wykorzystanie informacji, które już znajdują się w systemie, do podejmowania decyzji przed rozpoczęciem fizycznego przemieszczenia nośnika.
FAQ
Czy Asseco Softlab WMS sprawdza wszystkie wymiary nośnika przy wyznaczaniu lokalizacji?
Algorytm weryfikuje trzy wymiary gabarytowe lokalizacji względem wymiarów transportowanego nośnika. Po włączeniu ustawienia na lokalizacji uwzględnia dodatkowo szerokość pozostającą do dyspozycji po nośnikach, które już tam stoją.
Czy system uwzględnia nośniki, które już znajdują się w lokalizacji?
Tak. Przy włączonej kontroli dostępnej szerokości system uwzględnia łączną szerokość nośników znajdujących się w lokalizacji i na tej podstawie określa przestrzeń pozostałą dla kolejnego.
Czy operator musi dodatkowo potwierdzać wymiary nośnika?
Nie. Weryfikacja odbywa się podczas systemowego wyznaczania lokalizacji docelowej i nie wymaga zmiany sposobu pracy operatora.
Czy kontrola dostępnej szerokości jest domyślnie włączona?
Nie. Parametr odpowiedzialny za uwzględnianie dostępnej szerokości jest domyślnie wyłączony i wymaga jawnego włączenia na lokalizacji.
Co musi być skonfigurowane w magazynie, żeby kontrola wymiarów działała?
Lokalizacje i nośniki muszą mieć poprawnie wpisane wymiary. Miejsca opisane wymiarami zerowymi są przez algorytm pomijane, więc kontrola wymiarów ma sens tylko w magazynie rzetelnie zwymiarowanym.
Od której wersji dostępna jest zmiana?
Zmiana jest dostępna w Asseco Softlab WMS od wersji 2026.1.
Słownik pojęć
- Nośnik – jednostka logistyczna, na której towar jest przemieszczany i składowany, na przykład paleta lub kosz.
- Lokalizacja docelowa – miejsce w magazynie, które system wskazuje operatorowi jako właściwe do odstawienia nośnika.
- Szerokość dysponowana – szerokość, która realnie pozostała w lokalizacji po uwzględnieniu nośników już w niej stojących.
- Stan dysponowany – zasób lokalizacji dostępny do wykorzystania po odjęciu tego, co jest już zajęte lub zarezerwowane.
- Parametr sterujący kontrolą szerokości dysponowanej – ustawienie na lokalizacji, domyślnie wyłączone, które decyduje o tym, czy algorytm uwzględnia szerokość pozostającą do dyspozycji przy wyznaczaniu miejsca docelowego.
Nie wiesz, czy Twój magazyn jest zwymiarowany na tyle dokładnie, żeby algorytm wyznaczania lokalizacji docelowej działał bez ręcznych korekt operatora? Umów rozmowę z konsultantem Asseco Softlab WMS i sprawdź, jak skonfigurować lokalizacje w Twoim magazynie.